۱۰۰ گونه، ۱۰۰ سال
برای آنهایی که هنوز نفس میکشند
جهان، رو به سکوت میرود. نه سکوتی از سرِ آرامش، که سکوتی برآمده از «فقدان». ما در میانهی ششمین انقراض بزرگ ایستادهایم؛ نه به عنوان تماشاگر، که به عنوان مقصر و شاید، تنها ناجی. وقتی عقربههای ساعتِ زمین میچرخند، هر روز ۱۵۰ تا ۲۰۰ تپش از قلب طبیعت برای همیشه میایستد. سالانه ده تا صد هزار گونه، بیآنکه نامشان را بدانیم یا تصویرشان را به خاطر بسپاریم، به تاریکیِ مطلقِ نیستی میپیوندند. این آمار، تنها عدد نیست؛ مرثیهای است بر تنوعی که میلیونها سال برای بافتنِ تار و پودش زمان صرف شده بود.
پروژه «۱۰۰ گونه، ۱۰۰ سال» عصیانی است علیه فراموشی. تلاشی است برای ثبت، برای دیدن، و برای بیدار کردنِ وجدانِ خفتهی جمعی. ما نمیخواهیم تنها ناظرانِ زوال باشیم. ما میخواهیم پیش از آنکه «لیست قرمز» به «لیست سیاه» بدل شود، کاری کنیم.
این حرکت، تکانهای است که از دلِ دغدغههای «آژانس دکمه» و به همت فرزاد کفایی جوانه زده است؛ نه به عنوان یک پروژه تجاری، بلکه به مثابه یک مسئولیت تاریخی. در این مسیر دشوار، «موسسه زیبن» همقدم و همنفس ما شده است تا دانش و دغدغه را در هم بیامیزیم و صدایی باشیم برای بیصدایان.
ما اینجا گرد هم آمدهایم تا:
- پرده از چهرهی ۱۰۰ گونهی در حال محو شدن برداریم.
- پلی باشیم میان مردم و حافظانِ خط مقدم (NGOها).
- و نگذاریم داستان حیات در ایران و جهان، ناتمام بماند.
این ۱۰۰ گونه، نمادی از تمام آن چیزی هستند که اگر امروز برایش نجنگیم، فردا تنها در موزهها و افسانهها یافت خواهند شد. ما روایتگرِ امیدیم در عصرِ ناامیدی.
بیایید نگذاریم این صد سال، قرنِ تنهایی زمین باشد.
